حضرت فرمودند : خير ، نماز با حايل شدن كسى و عبور نمودن چيزى از بين نمىرود ، تنها زمانى از بين مىرود و قطع مىشود كه شيئى مساوى و مقابل صورت نمازگزار قرار بگيرد . باب پنجاه و نهم سرّ اين كه گرديدن سايه شاخص در وقت ظهر به قدر يك ذراع وقت نماز ظهر و گرديدنش به مقدار دو ذراع وقت نماز عصر مىباشد حديث ( 1 ) پدرم رحمة الله عليه از على بن ابراهيم ، از پدرش از اسماعيل بن مرار ، از يونس بن عبد الرّحمن ، از عبد الرّحمن از عبد الله بن سنان ، از اسحاق بن عمّار ، از اسماعيل از حضرت ابى جعفر عليه السّلام نقل كرده كه آن حضرت فرمودند : آيا مىدانى براى چه يك و دو ذراع قرار داده شده ؟ عرض كردم : خير . فرمود : براى اين كه نافله در وقت فريضه واقع نشود . حديث ( 2 ) محمّد بن الحسن از حسين بن حسن بن ابان ، از حسين بن سعيد ، از فضاله از حسين ، از ابن مسكان از زراره ، وى مىگويد : به من فرمود : آيا مىدانى براى چه يك و دو ذراع قرار داده شده ؟ عرض كردم : براى چه ؟ فرمود : به خاطر فريضه ، زيرا تو مىتوانى از وقت زوال آفتاب تا هنگامى كه سايه ات به قدر ذراع شود نافله بخوانى و وقتى سايه به قدر ذراع رسيد ابتداء به فريضه كن و نافله را ترك نما و هنگامى كه سايه ات به قدر دو ذراع رسيد ابتداء به فريضه ( فريضه عصر ) نما و نافله ( نافله عصر ) را ترك كن . باب شصتم سرّ اين كه وقت نماز مغرب زمانى است كه سرخى از مشرق برود حديث ( 1 ) پدرم رحمة الله عليه از محمّد بن يحيى عطَّار ، از محمّد بن احمد ، از احمد بن محمّد ، از على بن احمد ، از برخى اصحاب ما به طور مرفوع نقل كرده و گفته است :